การท่องป่าเขาลำเนาไพรในแต่ละฤดูกาลย่อมพานพบสิ่งต่างๆ แตกต่างกันไป และการท่องป่าในแต่ละภูมิภาค ซึ่งมีลักษณะภูมิประเทศแตกต่างกันย่อมมีความยากง่ายแตกต่างกันไปอย่างสิ้นเชิงหน้าหนาวเปรียบเสมือนเป็นฤดูอันสดใสของผู้รักธรรมชาติ เพราะสะดวกสบายกว่าเดินป่าหน้าฝน ตัวทากและแมลงก็ไม่ชุกชุม อากาศที่เย็นสบายทำให้ไม่เหนียวตัว น้ำตามลำห้วยลำธารก็มีเหลือเฟือ และใสแจ๋วปราศจากโคลนตม หรือน้ำขุ่นเหมือนในหน้าฝน จะใช้หุงหาอาหาร ดื่ม และอาบน้ำก็สะดวกสบาย การกินอยู่หลับนอนและหุงหาอาหารก็ไม่ต้องกังวลกับสายฝนที่อาจโปรยปรายหรือซัดกระหน่ำจนเปียกโชกและไม่สบายได้ อาหารสดที่เตรียมไปก็ไม่บูดหรือเสียง่ายๆ ปัญหาเพียงอย่างเดียวของการท่องป่าหน้านี้ คือ "การหนาวเย็นของอากาศ" ยิ่งเป็นขุนเขาสูงมากเท่าไรก็ยิ่งเพิ่มความหนาวเหน็บขึ้นเป็นเงาตามตัว โดยเฉพาะตามขุนเขาสูงทางภาคเหนือและภาคอีสานตอนบนจะมีความหนาวเย็นยะเยือกต่ำกว่า 5?C และบางปีก็ต่ำกว่าจุดเยือกแข็ง หรือ 0?C จนทำให้น้ำค้างที่พรมอยู่ตามพื้นและยอดหญ้าในตอนรุ่งเช้ากลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งเล็กๆ ขาวโพลนเต็มไปหมด เรียกว่า "เหมยขาบ" (ภาษาคำเมือง) หรือ "แม่คะนิ้ง" (ภาษาท้องถิ่น จ.เลย)  สถานที่ท่องเที่ยวที่เหมาะสมในการท่องป่าหน้าหนาวส่วนใหญ่เป็นภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ส่วนภาคอื่นๆ ก็มีบ้างเล็กน้อย